چطور کودک را به یادگیری زبان انگلیسی علاقه‌مند کنیم؟ راهکارهای عملی برای والدین

چطور کودک را به یادگیری زبان انگلیسی علاقه‌مند کنیم؟ راهکارهای عملی برای والدین

بعضی کودکان با شنیدن یک آهنگ انگلیسی شروع به تکرار کلمات می‌کنند، شخصیت‌های کارتون موردعلاقه‌شان را به انگلیسی می‌شناسند و با هیجان کلمه جدیدی را که یاد گرفته‌اند به والدین نشان می‌دهند.

در مقابل، بعضی کودکان با شنیدن جمله «بیا زبان بخونیم» سریع موضوع را عوض می‌کنند.

اگر فرزندتان در گروه دوم است، اولین واکنش نباید ثبت‌نام او در کلاس بیشتر، خرید کتاب جدید یا تعیین جایزه برای هر صفحه تمرین باشد.

برای علاقه‌مند کردن کودک به زبان انگلیسی، ابتدا باید بفهمیم چرا ارتباط او با زبان جذاب نیست. گاهی مشکل از خود انگلیسی نیست؛ کلاس برای سن او مناسب نیست، فعالیت‌ها بیش از حد دشوار یا تکراری‌اند، کودک از اشتباه کردن می‌ترسد یا انگلیسی در ذهن او به مجموعه‌ای از تکالیف و امتحان‌ها تبدیل شده است.

هدف اصلی این نیست که کودک را وادار کنیم «زبان دوست داشته باشد». باید شرایطی ایجاد کنیم که انگلیسی برای او کاربرد، معنا و تجربه مثبت پیدا کند.

در ادامه، به‌جای توصیه‌های کلی، چند موقعیت واقعی را بررسی می‌کنیم و برای هرکدام راهکار عملی ارائه می‌دهیم.

اول مشخص کنید کودک از انگلیسی بدش می‌آید یا از روش یادگیری آن

این دو کاملاً با یکدیگر متفاوت‌اند.

ممکن است کودکی بگوید:

«من زبان دوست ندارم.»

اما منظور واقعی او یکی از این موارد باشد:

«کلاس برایم خسته‌کننده است.»

«وقتی جواب را نمی‌دانم خجالت می‌کشم.»

«تکالیف خیلی زیاد است.»

«درس‌ها را نمی‌فهمم.»

«دوستم در کلاس نیست.»

«همیشه از من می‌پرسند امروز چی یاد گرفتی.»

«باید کلمات زیادی حفظ کنم.»

بنابراین قبل از تغییر کلاس یا کنار گذاشتن آموزش، چند روز رفتار کودک را بدون قضاوت بررسی کنید.

آیا فقط هنگام انجام تکلیف مقاومت می‌کند؟

آیا کارتون انگلیسی می‌بیند اما کتاب زبان را دوست ندارد؟

آیا در خانه کلمات انگلیسی می‌گوید ولی در کلاس صحبت نمی‌کند؟

آیا قبلاً علاقه داشته و اخیراً بی‌انگیزه شده است؟

پاسخ این سؤال‌ها سرنخ مهمی به شما می‌دهد.

یک آزمایش ساده

برای مدتی عبارت «بیا زبان بخونیم» را کنار بگذارید.

به‌جای آن یک فعالیت انگلیسی را بدون معرفی آن به‌عنوان درس وارد برنامه کنید.

مثلاً یک قسمت کوتاه از انیمیشن موردعلاقه کودک را ببینید، یک بازی ساده انجام دهید یا هنگام آشپزی نام چند ماده غذایی را به انگلیسی بگویید.

اگر کودک با این فعالیت‌ها مشکلی ندارد اما مقابل کتاب و تکلیف مقاومت می‌کند، احتمالاً مشکل او با زبان انگلیسی نیست؛ مشکل با تجربه‌ای است که از یادگیری زبان دارد.

علاقه از جایی شروع می‌شود که انگلیسی وارد دنیای خود کودک شود

والدین معمولاً زبان را از زاویه آینده می‌بینند:

برای مدرسه خوب است.

برای دانشگاه لازم می‌شود.

برای مهاجرت مفید است.

در آینده فرصت‌های بیشتری خواهد داشت.

این دلایل برای یک بزرگسال منطقی‌اند، اما برای یک کودک شش یا هشت ساله معمولاً انگیزه قدرتمندی ایجاد نمی‌کنند.

کودک بیشتر با چیزی ارتباط برقرار می‌کند که همین امروز برای او جذاب باشد.

اگر فرزندتان عاشق دایناسورهاست، نقطه شروع انگلیسی می‌تواند دایناسورها باشد.

اگر فوتبال دوست دارد، نام بازیکنان، تیم‌ها و اصطلاحات ساده فوتبال می‌تواند وارد یادگیری شود.

اگر به نقاشی علاقه دارد، دستورهای ساده انگلیسی هنگام نقاشی کاربرد پیدا می‌کنند.

اگر LEGO دوست دارد، ساختن یک مدل می‌تواند با چند دستور انگلیسی همراه شود.

اگر عاشق حیوانات است، کتاب داستان، ویدئو یا بازی مرتبط با حیوانات انتخاب کنید.

به‌جای اینکه ابتدا محتوای آموزشی انتخاب کنیم و بعد تلاش کنیم کودک را به آن علاقه‌مند کنیم، گاهی بهتر است مسیر را برعکس کنیم:

علاقه کودک را پیدا کنید و انگلیسی را وارد همان علاقه کنید.

این تغییر کوچک می‌تواند زبان را از «درس» به «ابزار کشف چیزهای موردعلاقه» تبدیل کند.

قانون ۱۰ دقیقه؛ برای ایجاد عادت همیشه لازم نیست جلسه مطالعه داشته باشیم

یکی از اشتباهات رایج این است که فعالیت انگلیسی در خانه فقط زمانی ارزشمند تلقی شود که کودک مدت زیادی پشت میز بنشیند.

در حالی که برای ایجاد ارتباط مستمر با زبان، فعالیت‌های کوتاه اما منظم می‌توانند کاربرد زیادی داشته باشند.

یک فعالیت ده‌دقیقه‌ای می‌تواند شامل دیدن بخشی کوتاه از یک ویدئو، خواندن چند صفحه داستان، انجام یک بازی کلمه‌ای، گوش دادن به یک آهنگ، صحبت درباره تصاویر یک کتاب یا انجام یک فعالیت ساده با چند عبارت انگلیسی باشد.

نکته مهم این است که این ده دقیقه به میدان امتحان تبدیل نشود.

قرار نیست بعد از ویدئو بپرسیم:

«خب، حالا بگو این کلمه یعنی چی؟»

«اون شخصیت چی گفت؟»

«سه تا کلمه جدیدی که یاد گرفتی بگو.»

گاهی کافی است کودک محتوا را تجربه کند.

اگر خودش درباره چیزی سؤال کرد، فرصت مناسبی برای توضیح ایجاد شده است.

اگر کودک در سنین پایین است، فعالیت‌های کوتاه خانگی زمانی نتیجه بهتری دارند که در کنار یک مسیر آموزشی متناسب با سن قرار بگیرند. برای کودکان ۵ تا ۷ سال، می‌توانید با دوره زبان انگلیسی کودکان ۵ تا ۷ سال دیاکو آشنا شوید؛ در این دوره یادگیری انگلیسی با بازی، حرکت، تصویر، موسیقی و فعالیت‌های متناسب با این گروه سنی ترکیب شده است.

بازی خوب، تمرین زبان است که ظاهر تمرین ندارد

بازی یکی از ابزارهای مفید برای وارد کردن انگلیسی به زندگی کودک است؛ اما لازم نیست هر بازی حتماً یک «بازی آموزشی آماده» باشد.

بازی‌های معمولی را هم می‌توان با مقدار کمی انگلیسی همراه کرد.

گنج‌یابی در خانه

چند شیء را در خانه پنهان کنید و دستورهای بسیار ساده بدهید:

“Find something blue.”

“Look under the table.”

“Where is the teddy bear?”

هدف این نیست که کودک تمام جمله‌ها را از نظر گرامری تحلیل کند. او باید زبان را بشنود، معنی را از موقعیت بفهمد و کاری انجام دهد.

آشپزخانه انگلیسی

هنگام درست کردن یک میان‌وعده، چند عبارت ثابت استفاده کنید:

“Cut the banana.”

“Mix it.”

“More milk?”

“Ready?”

در این حالت، کلمات به یک تجربه واقعی متصل می‌شوند.

فروشگاه خانگی

چند وسیله را روی میز قرار دهید و فروشگاه درست کنید.

یکی فروشنده باشد و دیگری مشتری.

حتی گفت‌وگویی بسیار ساده مانند:

“Can I have the apple?”

“Here you are.”

“Thank you.”

برای کودک مبتدی می‌تواند یک تجربه واقعی از استفاده زبان ایجاد کند.

بازی حدس‌زدنی

یکی از اعضای خانواده حیوان یا شیئی را انتخاب کند و دیگران با سؤال یا توضیح ساده آن را حدس بزنند.

با افزایش سطح کودک می‌توان زبان بازی را نیز پیچیده‌تر کرد.

در همه این مثال‌ها، انگلیسی وسیله انجام یک کار است، نه موضوع یک امتحان.

کارتون انگلیسی مفید است؛ اما روشن گذاشتن کارتون به‌تنهایی برنامه آموزش زبان نیست

کارتون و ویدئو می‌توانند ورودی شنیداری ارزشمندی ایجاد کنند، مخصوصاً وقتی محتوا با سن و سطح کودک تناسب داشته باشد.

اما یک اشتباه رایج این است که تصور کنیم اگر کودک روزانه چند ساعت محتوای انگلیسی تماشا کند، خودبه‌خود تمام مهارت‌های زبان را یاد می‌گیرد.

تماشای محتوا بیشتر روی مواجهه با زبان و Listening اثر می‌گذارد. برای توسعه توانایی استفاده از زبان، کودک به فرصت تعامل، پاسخ دادن، صحبت کردن، خواندن و در مراحل مناسب نوشتن نیز نیاز دارد.

چطور کارتون را مفیدتر کنیم؟

لازم نیست هر قسمت را به کلاس درس تبدیل کنید.

یک روش ساده این است که پس از دیدن محتوا فقط درباره چیزی که برای کودک جالب بوده صحبت کنید.

برای مثال:

“Who is your favorite?”

“Was it funny?”

“What happened?”

برای کودک مبتدی حتی پاسخ یک‌کلمه‌ای هم کافی است.

اگر کودک هنوز نمی‌تواند پاسخ انگلیسی بدهد، اصرار نکنید. می‌توانید خودتان جمله ساده‌ای بگویید و گفت‌وگو را ادامه دهید.

هدف اصلی حفظ ارتباط مثبت با زبان است.

اگر کودک اشتباه کرد، قبل از اصلاح کردن به ادامه مکالمه فکر کنید

فرض کنید کودک می‌گوید:

“I goed to park.”

والدی که می‌خواهد کمک کند ممکن است سریع بگوید:

«نه! Goed غلطه. باید بگی went.»

اصلاح از نظر زبانی درست است، اما اگر این اتفاق در هر جمله تکرار شود، کودک ممکن است به‌تدریج قبل از صحبت کردن مدام دنبال جواب درست بگردد.

در بسیاری از موقعیت‌های مکالمه‌ای می‌توان شکل صحیح را بدون متوقف کردن گفت‌وگو در پاسخ خودمان استفاده کرد.

کودک:

“I goed to park.”

والد:

“Oh, you went to the park! What did you do there?”

کودک شکل صحیح را می‌شنود، اما گفت‌وگو ادامه پیدا می‌کند.

این به معنی نادیده گرفتن تمام اشتباه‌ها نیست. در آموزش ساختاریافته، بازخورد و اصلاح اشتباه اهمیت دارد.

تفاوت در زمان و شیوه اصلاح است.

اگر هدف فعالیت، صحبت کردن و ایجاد اعتمادبه‌نفس است، اصلاح مداوم هر خطا می‌تواند جریان ارتباط را مختل کند.

جایزه بدهیم یا نه؟

برچسب ستاره، جایزه کوچک یا تشویق می‌تواند در بعضی موقعیت‌ها مفید باشد، اما اگر تمام رابطه کودک با زبان بر اساس پاداش ساخته شود، ممکن است انگیزه اصلی به خود جایزه منتقل شود.

مثلاً:

«اگر ۲۰ کلمه حفظ کنی، برات اسباب‌بازی می‌خرم.»

در این حالت، هدف کودک ممکن است دیگر یادگیری زبان نباشد؛ هدف رسیدن به اسباب‌بازی است.

بهتر است تشویق بیشتر روی تلاش، مشارکت و پیشرفت متمرکز باشد.

به‌جای:

«آفرین، همه رو درست گفتی.»

می‌توان گفت:

«دیدم وقتی اون کلمه رو یادت نمی‌اومد دوباره تلاش کردی.»

یا:

«امروز تونستی اون داستان رو خیلی بیشتر از دفعه قبل بفهمی.»

این نوع بازخورد توجه کودک را به فرایند یادگیری جلب می‌کند.

انگلیسی را به آزمون روزانه خانوادگی تبدیل نکنید

یکی از عادت‌های رایج بعد از کلاس زبان این است:

«امروز چی یاد گرفتی؟»

«بگو apple یعنی چی.»

«برای بابا انگلیسی صحبت کن.»

«اون چیزی که معلمت یاد داده بود بگو.»

اگر کودک خودش با هیجان چیزی را تعریف می‌کند، این تعامل بسیار خوب است.

اما درخواست مداوم برای نمایش آموخته‌ها ممکن است بعضی کودکان را تحت فشار قرار دهد.

به‌خصوص کودکانی که خجالتی‌ترند ممکن است در کلاس عملکرد خوبی داشته باشند اما دوست نداشته باشند جلوی اعضای خانواده «اجرا» کنند.

به‌جای امتحان گرفتن، می‌توان موقعیت استفاده ایجاد کرد.

مثلاً اگر کودک نام میوه‌ها را یاد گرفته است، هنگام خرید یا آماده کردن میوه‌ها از همان واژگان استفاده کنید.

در این صورت انگلیسی بخشی از تعامل می‌شود، نه آزمون.

وقتی کودک می‌گوید «نمی‌خوام برم کلاس زبان»، چه کنیم؟

این جمله به‌تنهایی دلیل کافی برای قطع کلاس نیست؛ همان‌طور که نادیده گرفتن آن هم تصمیم مناسبی نیست.

باید دلیل را پیدا کرد.

چند وضعیت بسیار متفاوت ممکن است پشت همین جمله وجود داشته باشد:

چیزی که می‌بینید	علت احتمالی	اولین اقدام مناسب
قبل از هر جلسه مقاومت می‌کند	تجربه منفی از کلاس یا محیط	درباره اتفاقات کلاس بدون بازجویی صحبت کنید
می‌گوید درس‌ها خیلی سخت‌اند	سطح نامتناسب	سطح فعلی و گروه آموزشی بررسی شود
می‌گوید حوصله‌ام سر می‌رود	فعالیت نامتناسب با سن یا سطح	روش تدریس و میزان مشارکت بررسی شود
فقط تکلیف را دوست ندارد	مشکل در نوع یا حجم تمرین	تکالیف و زمان انجام آن بررسی شود
از صحبت کردن می‌ترسد	ترس از اشتباه یا قضاوت	فشار برای پاسخ فوری کاهش پیدا کند
قبلاً علاقه داشت اما ناگهان تغییر کرده	اتفاق جدید در کلاس یا زندگی کودک	تغییر اخیر را پیدا کنید

اگر مقاومت کودک ادامه‌دار است، با مدرس صحبت کنید.

سؤال «بچه من خوبه؟» معمولاً اطلاعات زیادی ایجاد نمی‌کند.

سؤال‌های دقیق‌تر بپرسید:

«در فعالیت‌های گروهی شرکت می‌کند؟»

«وقتی پاسخ را نمی‌داند چه واکنشی دارد؟»

«در کدام نوع فعالیت بیشتر مشارکت می‌کند؟»

«آیا سطح تمرین‌ها برایش مناسب است؟»

«تغییری در رفتارش نسبت به قبل دیده‌اید؟»

پاسخ این سؤال‌ها می‌تواند نشان دهد مشکل از کجاست.

اگر هنوز درباره کیفیت و تناسب کلاس مطمئن نیستید، معیارهایی مانند روش تدریس متناسب با سن، فرصت مشارکت، نحوه ارزیابی پیشرفت و تجربه مدرس در آموزش کودکان را نیز بررسی کنید. انتخاب کلاس مناسب می‌تواند مستقیماً روی تجربه کودک از یادگیری زبان اثر بگذارد.

اگر هنوز درباره کیفیت و تناسب کلاس مطمئن نیستید، راهنمای ویژگی‌های یک کلاس زبان مناسب برای کودکان نیز می‌تواند در کنار این بررسی به تصمیم‌گیری کمک کند.

علاقه کودک را با مقایسه از بین نبریم

«دخترخاله‌ات هم‌سن توئه ولی خیلی بهتر انگلیسی حرف می‌زنه.»

حتی اگر هدف این جمله ایجاد انگیزه باشد، نتیجه ممکن است برعکس شود.

سرعت یادگیری کودکان یکسان نیست.

سابقه مواجهه با انگلیسی، تعداد ساعات آموزش، شخصیت، علاقه، محیط خانه و فرصت استفاده از زبان می‌توانند متفاوت باشند.

مقایسه مفیدتر این است که کودک را با نسخه قبلی خودش مقایسه کنیم.

مثلاً:

سه ماه قبل هنگام شنیدن داستان تقریباً هیچ چیز متوجه نمی‌شد؛ حالا شخصیت‌ها و بعضی اتفاق‌ها را تشخیص می‌دهد.

قبلاً برای پاسخ دادن فقط از یک کلمه استفاده می‌کرد؛ حالا می‌تواند جمله کوتاه بسازد.

قبلاً از صحبت کردن خودداری می‌کرد؛ حالا در بازی گروهی مشارکت می‌کند.

این‌ها نشانه‌های واقعی پیشرفت‌اند، حتی اگر هنوز فاصله زیادی با تسلط کامل وجود داشته باشد.

برای کودک انتخاب ایجاد کنید؛ نه اینکه کل برنامه را به او واگذار کنید

ایجاد حق انتخاب می‌تواند احساس کنترل کودک را افزایش دهد.

اما این به معنی آن نیست که کودک باید درباره تمام برنامه آموزشی تصمیم بگیرد.

به‌جای:

«می‌خوای امروز انگلیسی بخونی؟»

می‌توانید بگویید:

«امروز داستان بخونیم یا بازی کلمات انجام بدیم؟»

در هر دو حالت فعالیت انگلیسی انجام می‌شود، اما کودک در انتخاب نوع آن نقش دارد.

برای کودکان بزرگ‌تر:

«اول Reading رو انجام بدیم یا پروژه‌ات رو؟»

یا:

«موضوع پروژه بعدی درباره حیوانات باشه یا فضا؟»

انتخاب محدود و مشخص معمولاً عملی‌تر از آزادی کاملاً بدون ساختار است.

برای هر کودک، درِ ورود متفاوتی به انگلیسی وجود دارد

اگر یک روش جواب نمی‌دهد، نتیجه نگیرید که کودک استعداد زبان ندارد.

گاهی فقط باید «در ورودی» دیگری پیدا کنیم.

کودک پرتحرک

فعالیت‌هایی که حرکت دارند می‌توانند مناسب‌تر باشند: پیدا کردن اشیا، بازی نقش، مسابقه دستورها یا فعالیت‌هایی که کودک مجبور نیست تمام مدت روی صندلی بنشیند.

کودک داستان‌دوست

کتاب تصویری، قصه صوتی، نمایش عروسکی و ساختن پایان متفاوت برای داستان می‌تواند جذاب باشد.

کودک اهل ساختن

LEGO، کاردستی، آشپزی یا پروژه‌های ساده فرصتی برای استفاده از دستورها و واژگان انگلیسی ایجاد می‌کنند.

کودک علاقه‌مند به تکنولوژی

بازی‌ها، محتوای تعاملی و پروژه‌های دیجیتال متناسب با سن می‌توانند نقطه شروع باشند؛ البته با انتخاب محتوا و زمان استفاده مناسب.

کودک اجتماعی

بازی گروهی، نمایش، پروژه مشترک و فعالیت دونفره احتمالاً جذاب‌تر از تمرین انفرادی طولانی است.

کودک کم‌حرف

نباید فوراً او را مجبور به صحبت جلوی جمع کرد. فعالیت دونفره، پاسخ‌های کوتاه و فرصت آماده شدن قبل از صحبت می‌تواند مسیر مناسب‌تری باشد.

این تفاوت‌ها یکی از دلایلی است که انتخاب برنامه آموزشی متناسب با سن و ویژگی‌های کودک اهمیت دارد.

اگر به‌دنبال یک مسیر آموزشی منظم در کنار این فعالیت‌های خانگی هستید، بهتر است دوره را براساس سن و مرحله یادگیری کودک انتخاب کنید.

برای کودکان ۵ تا ۷ سال، دوره زبان انگلیسی کودکان ۵ تا ۷ سال دیاکو با استفاده از Show and Tell و فعالیت‌هایی مانند بازی، حرکت، تصویر، موسیقی و کاردستی طراحی شده است تا مواجهه کودک با انگلیسی فقط به کتاب و حفظ واژگان محدود نشود.

برای کودکان و نوجوانان بزرگ‌تر نیز دوره زبان انگلیسی ۷ تا ۱۶ سال دیاکو مسیر متفاوتی دارد و با استفاده از Oxford Discover، چهار مهارت زبان را در کنار موضوعات علمی، پروژه، ارائه و تفکر انتقادی توسعه می‌دهد. اگر فرزندتان در این بازه سنی قرار دارد، می‌توانید جزئیات دوره و شیوه آموزش را در صفحه دوره بررسی کنید.

یک هفته انگلیسی در خانه می‌تواند چه شکلی باشد؟

لازم نیست والدین برای خانه یک برنامه آموزشی شبیه آموزشگاه طراحی کنند.

یک برنامه سبک می‌تواند چنین شکلی داشته باشد:

روز	فعالیت	زمان تقریبی
شنبه	یک داستان تصویری کوتاه	۱۰ تا ۱۵ دقیقه
یکشنبه	بازی یا فعالیت حرکتی انگلیسی	۱۰ دقیقه
دوشنبه	آهنگ یا ویدئوی کوتاه موردعلاقه کودک	۱۰ تا ۱۵ دقیقه
سه‌شنبه	استراحت یا مواجهه طبیعی با انگلیسی	بدون برنامه
چهارشنبه	بازی نقش؛ فروشگاه، رستوران یا سفر	۱۰ تا ۱۵ دقیقه
پنجشنبه	فعالیت مرتبط با علاقه کودک؛ فوتبال، نقاشی، حیوانات یا ساختنی‌ها	۱۵ دقیقه
جمعه	انتخاب فعالیت موردعلاقه هفته توسط کودک	۱۰ تا ۲۰ دقیقه

این جدول نسخه اجباری برای همه خانواده‌ها نیست.

اگر کودک فقط سه فعالیت کوتاه در هفته انجام دهد اما آن‌ها را با علاقه ادامه دهد، ممکن است از برنامه‌ای که هر روز باعث درگیری و مقاومت می‌شود مفیدتر باشد.

هدف اصلی تداوم ارتباط مثبت و معنادار با زبان است.

والدینی که انگلیسی بلد نیستند هم می‌توانند کمک کنند

برای حمایت از یادگیری کودک لازم نیست خودتان مدرس زبان باشید.

حتی اگر انگلیسی شما محدود است، می‌توانید زمان مشخصی برای فعالیت ایجاد کنید، منابع مناسب سن کودک در اختیارش قرار دهید، درباره چیزهایی که دوست دارد سؤال کنید، تلاش او را تشویق کنید، با مدرس در ارتباط باشید و از تبدیل خانه به محل امتحان جلوگیری کنید.

حتی می‌توانید بعضی چیزها را همراه کودک کشف کنید.

اگر کودک کلمه‌ای را می‌داند که شما نمی‌دانید، لازم نیست نقش کسی را بازی کنید که همیشه پاسخ درست را می‌داند.

گاهی جمله‌ای مثل:

«من اینو نمی‌دونستم، تو بهم یاد بده.»

می‌تواند تجربه جذابی برای کودک ایجاد کند.

چه زمانی مشکل انگیزه نیست و باید سطح کودک بررسی شود؟

کودکی را تصور کنید که در هر جلسه با واژگان و ساختارهایی روبه‌رو می‌شود که بخش زیادی از آن‌ها را نمی‌فهمد.

بعد از مدتی ممکن است بگوید:

«زبان دوست ندارم.»

اما مشکل واقعی می‌تواند دشوار بودن بیش از حد کلاس باشد.

حالت برعکس نیز وجود دارد.

اگر کودک مدت زیادی محتوایی را تمرین کند که از قبل کاملاً بلد است، ممکن است به دلیل نبود چالش مناسب بی‌حوصله شود.

به همین دلیل، وقتی بی‌علاقگی طولانی می‌شود، بررسی سطح فعلی می‌تواند یکی از مراحل تشخیص مشکل باشد.

برای کودکانی که سابقه آموزش دارند، تعیین سطح زبان انگلیسی دیاکو می‌تواند به مشخص شدن نقطه مناسب ادامه مسیر کمک کند.

البته در کودکان، سن و مرحله رشد نیز باید در کنار توانایی زبانی در نظر گرفته شود.

آیا باید یادگیری زبان را برای مدتی متوقف کنیم؟

در بعضی شرایط ممکن است کاهش فشار یا تغییر برنامه مفید باشد، اما توقف کامل همیشه اولین راه‌حل نیست.

ابتدا ببینید کدام بخش باعث مقاومت شده است.

اگر مشکل فقط تکلیف است، شاید نیاز به تغییر تکلیف باشد.

اگر مشکل محیط کلاس است، شاید تغییر گروه یا روش آموزشی مناسب‌تر باشد.

اگر برنامه کودک بیش از حد شلوغ شده است، کاهش حجم فعالیت‌ها می‌تواند کمک کند.

اگر کودک تجربه منفی مشخصی داشته، باید همان مسئله بررسی شود.

هدف این نیست که کودک به هر قیمتی در یک برنامه باقی بماند. هدف این است که بفهمیم چه چیزی مانع ارتباط سالم او با یادگیری شده است.

والدین چه زمانی باید نگران باشند؟

کم شدن موقت انگیزه طبیعی است.

حتی کودکی که انگلیسی را دوست دارد ممکن است بعضی روزها علاقه‌ای به فعالیت نداشته باشد.

اما اگر برای چند هفته نشانه‌هایی مانند اضطراب قبل از کلاس، ترس شدید از اشتباه، احساس ناتوانی مداوم، گریه یا مقاومت شدید، یا کاهش محسوس اعتمادبه‌نفس دیده می‌شود، بهتر است موضوع جدی‌تر بررسی شود.

در چنین شرایطی فقط گفتن «باید بیشتر تلاش کنی» کافی نیست.

ممکن است سطح، محیط، مدرس، نوع فعالیت یا حتی فشار برنامه روزانه کودک نیاز به تغییر داشته باشد.

هدف نهایی این نیست که کودک همیشه برای زبان هیجان‌زده باشد

هیچ کودکی قرار نیست هر روز با هیجان یکسان انگلیسی یاد بگیرد.

حتی بزرگسالان هم همیشه برای انجام کارهایی که برایشان مفید است انگیزه ندارند.

هدف واقع‌بینانه‌تر این است که کودک به‌تدریج از انگلیسی نترسد، اشتباه کردن را بخشی از یادگیری بداند، بتواند از زبان برای فهمیدن و ارتباط استفاده کند، پیشرفت خودش را احساس کند و یادگیری را فقط با امتحان، اجبار و تکلیف مرتبط نداند.

وقتی این پایه شکل بگیرد، استمرار بسیار آسان‌تر می‌شود.

در دیاکو نیز انتخاب مسیر آموزشی کودکان فقط بر اساس نام کتاب انجام نمی‌شود؛ سن، سطح فعلی و نوع فعالیتی که برای مرحله یادگیری کودک مناسب است باید در کنار یکدیگر بررسی شوند.

اگر فرزندتان به انگلیسی علاقه ندارد، قبل از اینکه تلاش کنید انگیزه بیشتری به او بدهید، تجربه یادگیری او را بهتر کنید.

گاهی تغییر یک فعالیت، کاهش فشار یا پیدا کردن موضوعی که واقعاً برای کودک جذاب است، نقطه شروع بسیار مؤثرتری از اضافه کردن ساعت مطالعه خواهد بود.

مسیر مناسب یادگیری زبان برای فرزندتان را پیدا کنید

اگر فعالیت‌های خانگی به کودک کمک کرده‌اند ارتباط بهتری با انگلیسی برقرار کند، قدم بعدی این است که این علاقه در یک مسیر آموزشی منظم ادامه پیدا کند.

در دیاکو، مسیر آموزشی کودکان براساس گروه سنی و مرحله یادگیری آن‌ها تفکیک شده است.

برای کودکان ۵ تا ۷ سال می‌توانید دوره زبان انگلیسی کودکان ۵ تا ۷ سال دیاکو را بررسی کنید؛ دوره‌ای که یادگیری زبان را با بازی، حرکت، موسیقی، تصویر و فعالیت‌های متناسب با این گروه سنی ترکیب می‌کند.

برای کودکان و نوجوانان ۷ تا ۱۶ سال نیز می‌توانید جزئیات دوره زبان انگلیسی کودکان و نوجوانان ۷ تا ۱۶ سال دیاکو را ببینید؛ مسیری که متناسب با سنین بالاتر، علاوه بر چهار مهارت زبان، از موضوعات علمی، پروژه، ارائه و فعالیت‌های فکری نیز استفاده می‌کند.

اگر فرزندتان قبلاً انگلیسی خوانده و نمی‌دانید ادامه مسیر را باید از چه سطحی شروع کند، تعیین سطح زبان انگلیسی دیاکو می‌تواند به مشخص شدن نقطه شروع مناسب کمک کند.

سؤالات متداول درباره علاقه‌مند کردن کودکان به زبان انگلیسی

چگونه کودک را بدون اجبار به زبان انگلیسی علاقه‌مند کنیم؟

انگلیسی را به علایق و فعالیت‌های روزمره کودک متصل کنید. داستان، بازی، موسیقی، آشپزی، کاردستی یا موضوع موردعلاقه کودک می‌تواند نقطه شروع باشد. فعالیت‌های کوتاه و منظم معمولاً برای ایجاد ارتباط مثبت مناسب‌تر از جلسات طولانی همراه با اجبار هستند.

اگر کودک کلاس زبان را دوست نداشته باشد، باید کلاس را عوض کنیم؟

نه لزوماً. ابتدا علت نارضایتی را مشخص کنید. دشوار یا ساده بودن سطح، روش تدریس، ارتباط با مدرس، تکالیف یا فضای کلاس می‌تواند عامل باشد. پس از مشخص شدن علت می‌توان درباره تغییر گروه، برنامه یا آموزشگاه تصمیم گرفت.

آیا کارتون انگلیسی برای یادگیری زبان کودک کافی است؟

کارتون می‌تواند مواجهه با زبان و Listening را تقویت کند، اما به‌تنهایی جای تعامل و استفاده فعال از زبان را نمی‌گیرد. بهتر است در کنار محتوای ویدئویی، فرصت‌هایی برای صحبت، بازی، خواندن و فعالیت‌های متناسب با سن وجود داشته باشد.

آیا برای یادگیری زبان باید به کودک جایزه بدهیم؟

پاداش گاهی می‌تواند به شروع یک فعالیت کمک کند، اما بهتر است تنها منبع انگیزه نباشد. تشویق تلاش، استمرار و پیشرفت کودک کمک می‌کند توجه او فقط به جایزه نهایی محدود نشود.

اگر کودک خجالتی باشد، چگونه Speaking او را تقویت کنیم؟

از موقعیت‌های کم‌فشار شروع کنید. صحبت دونفره، بازی نقش، پاسخ‌های کوتاه و زمان دادن برای آماده شدن می‌تواند مناسب باشد. مجبور کردن کودک به اجرای انگلیسی جلوی دیگران ممکن است اضطراب او را بیشتر کند.

روزی چند دقیقه انگلیسی برای کودک مناسب است؟

یک عدد ثابت برای همه کودکان وجود ندارد. سن، سطح، برنامه روزانه و نوع فعالیت اهمیت دارند. برای شروع یک عادت، فعالیت‌های کوتاه ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای می‌توانند گزینه عملی خوبی باشند؛ سپس براساس سن، علاقه و واکنش کودک می‌توان مدت و نوع فعالیت را تنظیم کرد.